2004 yılında TOKİ, Küçükçekmece Belediyesi ve İstanbul Büyükşehir Belediyesi Ayazma’da bir konut projesine başlamaya karar verirler. Ayazma Mahallesi kentin en değerli bölgelerinden biri haline gelmiştir. Ayazma projesinin tanıtıldığı siteden, kendi ağızlarından dinleyelim;

“Atatürk Olimpiyat Stadına komşu yaklaşık 200 dönümlük bir arazi üzerinde inşa edilecek, … TEM otoyoluna cephesi ve Metro bağlantısı ile bölgedeki tüm işyerleri, sanayi ve yerleşim yerlerine bulunmaz bir ulaşım kolaylığı …”

Tam da İstanbul’un zengin ahalisi ve zenginlere özenen yeni yetmelerine uygun bir bölge değil mi? Bu üç koca kuruluş da öyle düşündü ve inşaata başlamak için büyük heyecan duydu. Fakat önlerinde bir engel vardı. Bu bölge aynı zamanda güneydoğudan zorunlu göçle İstanbul’a sürülmüş insanların yaşadığı bir gecekondu mahallesiydi. 1730 ailenin yaşadığı koca bir mahalle. Bugün boş bir araziymişçesine pişkin pişkin yapılan reklamlar işte bu 1730 ailenin hayatını alt üst etme pahasına, kentsel dönüşüm projesi adı verilerek bölgeye el konmasıyla var olabiliyor ancak!

Ailelerin büyük bir kısmı sözleşme imzalayarak 2005 yılında Bezirgânbahçe’deki TOKİ konutlarına taşındılar. “Eh ne güzel işte daha ne istiyorlar? Mis gibi evler” demeyin. TOKİ konutları bunlar; daha taşınmadan sıvaları dökülen, her yağmurda çatısı akan “yepyeni” konutlar. “Kira öder gibi” diye pazarlanan koşulların hiç de “uygun” olmadığı kısa zamanda ortaya çıktı. Her ay borçları katlanarak artan yeni Bezirganbahçelilerin büyük bir kısmı konutlarını borcuyla satmak ve yeniden gecekondulara taşınmak zorunda bırakıldılar. Bu sefer kendi evlerine de değil kiraya çıktılar ve daha da yoksullaştılar.

Bunlar hak sahibi olanlara reva görülenler. Bir de hak sahibi olarak görülmeyenler var. 1730 aileden 42 aile kiracı oldukları için, hiçbir hakları yokmuşçasına alandan sürülüp atılmak istendi. Oysa Ayazma onların da mahallesiydi, göç ettirildiklerinde oraya yerleşmişlerdi, çocukları o mahallede büyümüş, okula gitmişti, işleri o çevredeydi. Evet, mülkleri yoktu ama orada yaşıyorlardı. Kendilerinin de hak sahibi olduğunu savunan 18 aile, mülk sahiplerinin yapmadığı direnişi tek başlarına başlattı. Önce barakalar kurdular. Karda kışta çoluk çocuk bu barakalarda iki yıl yaşadılar. Bu iki yıl içerisinde neler geçti hayatlarından… Sadece ev meselesi değil tam bir yaşam mücadelesi. Her an yıkım ekipleri gelebilir korkusuyla iş arayamayanları oldu. Aylarca işsiz kaldılar. Kapılarındaki su saatine fatura gelmeye devam etti ama okul servisi çocukları okula götürmeye gelmedi. Yazın hepimiz kene korkusundan evden burnumuzu çıkarmazken, hastalanan çocuklar hastane kapılarından geri çevrildi “bir şey olursa getirirsiniz” diyerek. Artık ne olması bekleniyorsa! Sağlık problemleri yanı sıra bir de güvenlik sorunu vardı. Çevredeki yıkıntılarda moloz taşıyan yabancılar dolaşıyordu ve kilitleyecek kapısı dahi olmayan ve sadece yıkım artığı eşyaların bulunduğu barakalarda hırsızlıktan korkuluyordu.

2007’de artık inşaat uygulamasına geçmek gerektiğine karar veren Belediye 18 ailenin yani yaklaşık 100 insanın yaşadığı barakaları da yıktı. Direnişe devam eden aileler yılmadılar, bu sefer de çadırlar kurdular. Bir seneye yakın bir süre de çadırlarda yaşadılar.

Küçük hırsızlardan korkuyorlar büyük hırsızlardan asla!..

Koskocaman kurumları, memurları, iş makineleri, binaları, ellerindeki kocaman bütçeleri ile bu koskoca devlet, 18 aileye yaşayabilecekleri bir ev bulmak yerine son sığınaklarını da 2008 yılında yıktı. Aileler yılmadılar, bu sefer kendilerine destek veren örgütlerle Küçükçekmece Belediyesi’nin kapısına dayandılar. O koca kurumlar pes dedi, 18 aile pes demedi. Sonunda Belediye Başkanı Aziz Yeniay’dan TOKİ konutlarında ev sözü aldılar. Tam rahatladıklarını düşünüyorlardı, bir yıllık kiraları Belediye tarafından yatırılacak, sonra ev sahibi olacaklardı, bu sefer de koca bir yalana kandıklarını fark ettiler. Bir yılın sonunda aldıkları cevap TOKİ konutlarında ev kalmadığı yönündeydi. Verilen söz tutulmayacaktı. Ve yeniden düştüler yollara. Bir evden diğerine taşınmalarla birlikte eylemler de devam etti. En sonunda Küçükçekmece Belediyesi önünde her hafta sonu nöbet tutmaya başladılar. Bu hafta 35. hafta olacak.

Bu, hikayenin görünen yüzü, onurlu ve haklı mücadelenin takdir edilen kısmıydı. Bir de bu insanların hayatları var. 77 kişi. 50 tane çocuk. 27 tane öğrenci. Bir yanda evsizlik, bir yanda işsizlik, bir yanda yoksulluk. Ödemeleri gereken kira eskisinden yüksek, eylemlerde adları çıktığından iş bulmakta zorlandılar. Her taşınmada yeni bir mahalle, yeni bir ortam, yeniden “öteki” olma hissi. Her taşınılan evde deprem ve sel korkusu. Her taşınılan evde yoksulluğun biraz daha kendini hissettirmesi. Çocukların okuldan alınması, tekstil atölyelerine verilmesi. Zamandan daha hızlı büyümek zorunda kalan gencecik kız çocukları. Hastaneye gidecek parası olmadığından bedenindeki hastalığı kendinden bile saklayan kadınlar. Yıllardır çalıştığı her işte biraz daha hastalanan emekçi bedenler. Ve hiç bitmeyen bir gelecek kaygısı…

Ama her eylemde yeniden beliren umutlar, destek gördükçe büyüyen umut, umutlandıkça büyüyen inat. Küçük hırsızlardan korkuyorlar ama büyüklerinden asla.

Şimdi reklamlara duyduğunuz öfkenizi Ayazmalıların öfkesiyle birleştirmek için dayanışma vakti. Her pazar saat 09:00 – 18:00 arasında Küçükçekmece Belediye Binası yanındaki Atatürk Parkı’nda.

Hatice KURŞUNCU

(Red Dergisi, 52. sayıda yayınlanmıştır)

Ayazma-Tepeüstü Kentsel Dönüşüm Projesi mağdurları olarak Küçükçekmece Atatürk Parkı’ndaki bekleyişimizin 33. Hafta‘sına girdik. Kamu idarecilerinin bizlere sözler verip tutmamasından gına gelmiş vatandaşlar olarak, hem verilen sözlerin tutulmasını sağlamak hem de verdiğimiz dilekçelerin, bürokrasinin unutulmuş derinliklerinde kaybolmasına mani olmak için;

4 yıl barakada – sokakta kaldıktan sonra kabul edilen hak sahipliğimizin, gereğinin yerine getirilmesini istemekteyiz.

Bu hafta da, 19 Aralık 2010 pazar günü saat 09:00 – 18:00 arasında Küçükçekmece Belediye Binası yanındaki Atatürk Parkı’nda adaletin tecellisini bekleyeceğiz.

Belediye’nin de, hükümetinde de yanı başındayız… Kadın, erkek, yaşlı, genç, çocuk, hasta 33 haftadır nöbetteyiz. Elde ettiğimiz haklara rağmen bizi gören, duyan yok… Yeni öğrenim yılında çocuklarımızı hangi okula göndereceğimizi bilmek hakkımız. Onlara reva görülen bir kış daha sokaklarda yatıp kalkmak ve parka en yakın okula gidip gelmek olmamalı.

Bu vesileyle kamu yöneticilerinin millete verdikleri sözleri tutmamasından rahatsız olan herkesi, aşağıda verdiğimiz adreslere Küçükçekmece Belediyesi’ne ve TOKİ’ye yazarak, e-posta göndererek, ziyaretimize gelerek veya kendi buldukları her yöntemle desteklerinizi bekliyoruz.

İKİTELLİ AYAZMA-TEPEÜSTÜ
KENTSEL DÖNÜŞÜM MAĞDURU AİLELER

–
info@azizyeniay.com.tr

http://azizyeniay.com.tr/iletisim

azizyeniay@kucukcekmece.bel.tr

T.C. BAŞBAKANLIK TOPLU KONUT
İDARESİ BAŞKANLIĞI (TOKİ) Faks:
(0312) 266 77 48

İSTANBUL UYGULAMA
DAİRE BAŞKANLIĞI Faks:
(0212) 479 03 16

bilgi@kucukcekmece.gov.tr
orhan20105@hotmail.com
–

DİSİPLİN
Kentin geleceğini emlakçıların internet sitelerinden okuyoruz. Yazının başlığı: “Küçükçekmece Yeni Maslak Olmaya Aday.” Şöyle devam ediyor: “Kültür yatırımlarına önem veren Küçükçekmece Belediyesi üç büyük sanat merkezi açtı […] Yatırımlar yapılmadan önce kültür ve sanat anlamında adı anılmayan Küçükçekmece, artık ‘Avrupa Başkenti’nin Kültür İlçesi’ olarak kendinden bahsettiriyor.” Spor yatırımlarına da önem veren belediye, iki olimpik havuz açmış. “80.000 kişi kapasiteli Olimpiyat Stadı ise ilçenin kaderini değiştirecek en önemli yatırım” imiş.
İşte bizim hikayemiz tam da burada, Olimpiyat Stadı’na bakan bir tepede başlıyor. Kültür, sanat, spor yatırımları, plaza ve rezidanslarla kaderi değişen Ayazma Mahallesi’nde geçiyor.
TEM Otoyolu çevresinde yapılan lüks toplu konut projeleri, İkitelli Organize Sanayi Bölgesi ve Olimpiyat Stadı’nın inşa edilmesinin ardından mahallenin üzerine kurulduğu arazinin değeri arttı. Küçükçekmece, orta-üst sınıf rezidansları, alışveriş merkezleri ve marinasıyla yeni bir Maslak’a dönüşecekti. Yeni Maslak’ın sakinleri Ayazmalılar olmayacaktı elbette. 2004’te TOKİ, Büyükşehir Belediyesi ve Küçükçekmece Belediyesi üçlü protokol imzaladı. Ayazma – Tepeüstü Mevkileri Kentsel Dönüşüm Projesi başladı.
Ayazma Mahallesi sakinlerinden hak sahibi olarak kabul edilen 1474 ailenin, Bezirgânbahçe’deki TOKİ konutlarına taşınmasına karar verildi. Hak sahipliğinden yararlanamayan, Ayazma’da kiracı olan 42 aile ise tamamen yok sayıldı. Devlet Ayazmalı kiracıları bir anlamda vatandaşlıktan çıkarmış oldu. Fakat onların gidecek başka yerleri, yaşayacak başka hayatları yoktu. Diğer yandan kente pençeleriyle tutunan mahallenin çirkin görüntüsü bölgenin yeni sakinlerini rahatsız ediyor, uğruna milyonlar harcanan güvenli ve huzurlu kent imgesini tehdit ediyordu. Çok geçmeden yıkım geldi.

SAVAŞ
Toplumsal ve politik hayatın kıyısında, uçurum kenarında kurulmuş Ayazma’da ilk yıkımlar 2005 yılında gerçekleştirildi. “İmparatorluk”ta iç savaş nedir, o günü yaşayanlar çok iyi bilirler. Fetih için gelmişlerdi. Alacakaranlıkta baskın, çocukları korkudan delirtti. İnsanlar insanlıktan çıktı. Değil özel eşyalarını, bebeklerini yıkımdan zor kurtardılar. Taş taş üstünde kalmayıncaya kadar, dozer ve cop, küfür ve dayak inatla çalıştı.
Ayazma’da yıkım savaşın ve siyasal şiddetin uzamsal ve zamansal sınırlarının ortadan kalkmasının kanıtıydı. Yüksek yoğunluklu polis müdahalesi, geleneksel olarak dışarıda kurgulanan “düşman” ve içeride kabul edilen “tehlikeli sınıflar”ın ayırt edilemez hale gelişi, terör, uyuşturucu ve fuhuşla suçlanan genelleştirilmiş, soyut bir düşmana karşı savaş… Ayazmalılar bu kavramları çok iyi biliyor.
KONTROL
Çoğunluğu 90′lı yıllarda Doğu ve Güneydoğu’dan köyleri boşaltılarak sürgün edilen Ayazmalılar için bu, ikinci zorunlu göçtü. Yıkımlar sonrasında imkanı olanlar kiraya çıktı, hısım akrabanın yanına sığınanlar, memlekete dönenler oldu. Sonuçta geriye 18 aile kaldı. 50’si çocuk, 27’si öğrenci 77 kişi, İstanbul’un gördüğü en büyük mücadelelerden birine başladı.
18 aile 2 yıl barakalarda yaşamaya terk edildi. 2007’de Belediye 1500 polisle mahalleyi kuşattı ve barakaları yıktı. Çadır kurdular. Küçükçekmece Belediyesi 2008’de çadırları da yıktı ve yeniden çadır kurulmasını engellemek amacıyla yıkıntıları ortadan kaldırdı. Bedenlerinden başka sığınacak bir şeyleri kalmayana kadar soyuldular. En azından kadınların ve çocukların birkaç gün belediyenin tesislerinde misafir edilmesini istediler. Belediye kabul etmedi. Çünkü İktidarın, fethettiği topraklarda savaşı her gün, tek tek her vatandaşın bedeninde yeniden kazanması gerekiyordu. Söz konusu olan canlı beden olarak bireyin toplumsal siyasal stratejilere dahil edilmesiydi. Ayazmalıların biyolojik hayatları siyasi çatışma alanı haline gelmişti.
Çadırlarda soğuktan ölen bebekler, yeşil kart verilmeyen hastalar, salgın hastalık ve ölümle göçe zorlanan insanlar “çıplak”tır. Nüfus kayıtlarından silinmiş, haritalardan çıkarılmış, etnik ve politik kimlikleri yok sayılan insanlar toplumsal yaşamın dışına terk edilmiştir. Kentsel dönüşüm ev ve şehir, özel hayat ve siyasal varoluş arasındaki duvarları ortadan kaldırırken en açık örneğini toplama kamplarında gördüğümüz türden çıplak hayatlar yaratır. Cinayet işlemeksizin yok edilebilen olan bu hayatlar çıplaktır.
KAMP
Yasaların çözüldüğü ve askıya alındığı, dolayısıyla insanın çıplak hayatının ortaya çıktığı bir yerdir kamp. Burada birey siyasal-toplumsal kimliği değil, biyolojik özellikleri üzerinden tanımlanır. İnsan çıplak hayatıyla baş başa kalmıştır. Kamp “yersizleştiren bir yerleştirmedir”. Tıpkı Ayazma’daki çadır kent ya da Bezirgânbahçe TOKİ konutları gibi.
Toplumsal muhalefetin, kentsel dönüşüm yaşanan diğer mahallelerin desteği, Ayazmalı 18 ailenin olağanüstü direnciyle birleşince Küçükçekmece Belediyesi’ne yapılan baskılar sonuç verdi. Ayazmalılar, yerel seçim arifesinde, bir senelik kiraları belediye tarafından ödenmiş şekilde Bezirgânbahçe’de kiralık konutlara taşındılar ve hak sahipliğinden yararlandırılmaları için gerekli girişimler başlatıldı.
Ayazmalı 18 aile Bezirgânbahçe TOKİ konutlarına yerleştirildiğinde savaş bitmiş değildi. TOKİ konutları, yeni sakinlerinin sosyal ve ekonomik yaşam koşulları tamamen göz ardı edilerek inşa edilmişti. Kira yardımı bittiğinde, enformel sektörde süreksiz işlerde çalışmak durumunda kalan Ayazmalılar için apartman aidatlarını bile ödemek imkansız hale gelmişti.  Zaten çadırda kaldıkları süre içinde ve evleri için verdikleri mücadele sırasında pek çok kişi işini kaybetmişti.
Bezirgânbahçe’de Ayazmalılar’ın doğayla, kentle, yaşamla ilişkileri paramparça olmuş, kadınlar 15 katlı beton bloklar içindeki hücrelerinde tecrit edilmişlerdi. Bloklar depreme dayanıksız ve son derece sağlıksızdı. Üstelik daireler ailelerin çocuk sayısı göz önünde bulundurulmaksızın dağıtılmıştı. İnsani bir yaşam TOKİ tabutlarına sığmıyordu.
Böylece projede hak sahibi kabul edilen Ayazmalılar’ın yaklaşık dörtte üçü kısa süre içinde sözde sosyal konutlardan dışlanmış oldular.
Bu durumu fırsat bilen TOKİ, başlangıçta borç süreci boyunca satmama koşulu koyduğu konutların el değiştirmesini sağlayacak yeni bir düzenlemeye gitti. Bezirgânbahçe konutlarında barınamayan aileler sosyal konut haklarını, orta ve üst sınıflara devrederek göç etmek durumunda kaldılar.
Ayazmalı 18 kiracı aile ise barınma hakkı mücadelesinde, İstanbul’da yaşayan tüm yoksullar için emsal teşkil edecek bir zafer uğruna her şeyi göze almıştı. Kira ya da gıda yardımı için çaldıkları kapılar yüzlerine kapandığında bile pes etmediler.
Yoksulluklarını neden göstererek çocuklarını ellerinden almaya gelen yardım kurumlarına boyun eğmediler. Şubat 2009’da “hak sahibi” olarak kabul edilip, Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay’dan peşinatsız ve uygun şartlarda konut sözü aldılar. Mart 2010’da Kayabaşı TOKİ konutlarına Ağustos ayında yerleşmek üzere kura çekimine katılırlar. Oysa çok geçmeden, ödeyemeyeceklerini bile bile bu ailelerden 15 bin lira peşinat istendi. Bugün ödeme süresi geçti ve Ayazmalılar hak sahipliliği haklarını da kaybetmiş durumdalar. Ama mücadele hala, inatla sürüyor. Her tür psikolojik ve fiziksel şiddete karşı hala direniyorlar. Her gün yeni bir yalanla kırılmaya çalışan umutları hâlâ diri.
EGEMEN İSTİSNA
Peki uluslararası sözleşmeler ve Anayasa’ya rağmen Ayazmalılar’ın yaşadıkları şiddet “hukuk dışı” değil midir? Hayır, tüm yasaların askıya alındığı Ayazma’nın durumu “hukuk dışı” değildir. Tersine Ayazma, mevcut hukuk düzeninin işleyişini ve iktidarın yapısını açığa çıkaran bir “istisna”dır. Schmitt’i izleyen Agamben’e göre, hukuksal-siyasal yapının başlangıcı, iktidarı elinde bulunduran egemenin istisnaya karar verme yetkisidir. Egemen “istisna” haline karar verendir. Bu özelliği ile egemen, hukuk düzeninin içinde kaldığı halde, bu düzenin geçerli olması durumunda sorumlu tutulacağı eylemler nedeniyle suçlanmaz. Evet, Ayazma yasaların askıya alındığı bir “istisnadır” ama bugün İstanbul’un her yerinde “istisna” kentsel politika haline gelmiştir. İstanbul’da kentsel dönüşüm, olağanüstü hal yasaları ile yürütülmektedir. Hükümetin, TOKİ’nin ilçe belediyeleriyle anlaşamadığı noktada imar yetkisini devralabilmesini mümkün kılan yeni bir yasa teklifini TBMM’den geçirmeyi hedeflemesi, istisna durumuna karar verme yetkisinin en açık kanıtıdır.
Var oluş amacının tersine 2004-2007 arasında ürettiği 310 bin konutun yalnızca yüzde 20’si sosyal konut niteliği taşıyan TOKİ, 2002 yılından beri ayrıcalıklı bir kamu tekelidir. 5162 sayılı “Toplu Konut Kanunu’ndaki düzenlemeler” ile gecekondu dönüşüm projelerini planlama yetkisi belediyelerden TOKİ’ye aktarılmıştır. 775 sayılı Gecekondu Kanunu’nu uygulama yetkisi ise Bayındırlık ve İskan Bakanlığı’ndan alınıp TOKİ’ye devredilerek, gecekondu bölgelerinde kurumun tek söz sahibi olması sağlanmıştır. TOKİ, Başbakanlık’a bağlı ve denetimi yalnızca Cumhurbaşkanı’nın talebiyle gerçekleştirilebilecek, özel şirket gibi çalışan ama devletin tüm gücüyle donatılmış bir devdir. TOKİ olağanüstü yetkileriyle, bir zamanlar sadece hükümdarın girebildiği “metruk istisna alanında” hüküm sürmektedir.
KÜRESEL KENTTE KARGAŞA
Avrupa Kültür Başkenti projelerinin katılımcılık ve birlik iddialarının tersine, bu kentte İstanbullular başlığı altında toplanan insanları büyük bir uçurum ayırır. Tüm küresel kentlerde olduğu gibi İstanbullular da küresel sermayeden pay alanlar ve onların bu payı almaları için bedel ödeyenler olarak ikiye ayrılır.
2010 yılında İstanbul bir kültür başkenti değil, bir savaş alanıdır. Savaş genişleyerek bir çeşit toplumsal ilişki biçimine dönüşmüş, İstanbul’un genelinde kentsel dönüşümün ana ilkesi haline gelmiştir. Kentte tüm mülkiyet ilişkilerini ve tahakküm tekniklerini belirleyen savaş, istisnai bir durum olmaktan çıkmıştır. Söz konusu olan, modern anlamda bir cephe savaşı değil, biyo-politik isyan bastırma stratejisidir.
Kültürel çeşitlilik, çoğulculuk yalanını unutun. İstanbul yoksullar, emekçiler ve göçmenler için şiddet ve hukukun arasındaki belirsiz eşikte inşa edilmiş bir toplama kampı haline gelmiştir. Bugün İstanbul, öldürülmeleri suç teşkil etmeyecek çıplak insanlarla dolu bir istisna mekanıdır. Burada olağanüstü hal, kural haline gelmiştir.
İSYAN
Türkiye’de 2010’un ilk çeyreğinde toplam alışveriş merkezi sayısı 225’e yükselirken, İstanbul’da sadece 2009 yılında 5 alışveriş merkezi açıldı. 2009 yılında sadece İstanbul’da 80 binin üzerinde satılamayan lüks konut stoğu oluştu. TOKİ sadece İstanbul’da metrekare fiyatı 13 bin 500 dolara kadar çıkabilen 45 bin lüks konut inşa etti. Ayazmalı 18 aileye 18 daire bulunamadı.
Sonunda Aziz Yeniay’ın oyunculuk yeteneği keşfedildi. 26 Şubat 2009’da Cevahir Hotel’de düzenlenen görkemli bir gecede, Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay tiyatroya ve sanata verdiği destekten ötürü Muhsin Ertuğrul Tiyatro Özel Ödülü’ne layık görüldü. Ayazmalı 18 aileye 18 daire bulunamadı.
1 Haziran 2010’da Gazi Üniversitesi Rektörlüğü tarafından Erdoğan Bayraktar’a “Toplu konut alanındaki birikimi, kamu arazilerini ve kaynaklarını verimli biçimde değerlendirip halka açmasındaki çabaları; alt gelir gruplarına yönelik konut üretimi konusundaki katkıları, gecekondu önleme, kentsel gelişim ve yenileme çalışmalarından dolayı” fahri doktora unvanı verildi. Ayazmalı 18 aileye İstanbul’da 18 daire bulunamadı.
Ama Ayazmalı 18 aile her hafta cumartesi ve pazar günü Küçükçekmece Belediyesi önündeki Atatürk Parkı’nda, dayanışmaya gelenlerle birlikte çıplak kenti sarsıyor, eylem ve mücadele alanı olarak kentsel kamusal alanı yaratıyorlar. Yoksul sınıfların ortadan kaldırılması yolundaki demokratik kapitalist projeyi dinamitliyorlar. Çıplak hayatları ve canlı bedenlerinden başka kaybedecek bir şeyleri yok. Bu yüzden her nefeste isyanı soluyorlar.

Kaynakça:
Ayşe Çavdar, Ulus Atayurt http://www.archplus.net/index.php?s=Publikationen&c=234
Cihan Uzunçarşılı Baysal, Ayazma’da Yüzleşme, www.mimap.org
www.kucukcekmece.bel.tr/haber_detay.php?kat_id=12
www.istanbul2010.org/AVRUPAKULTURBASKENTI
www.ekoayrinti.com/news

Okyanusta rotamız kayıptır

Aralık 2008′de, Express’te, Ayazma – Tepeüstü mahallesi halkının mücadelesine yer vermiştik: Halkalı – Bezirgânbahçe TOKİ konutlarına borçlandırılarak sürülmüşler, akut bir “gettolaşma”ya maruz bırakılmışlar ve spekülasyon yoluyla tekrar yerlerinden edilmeye başlanmışlardı. Aslında mahalle o tarihten çok önce yıkılmıştı, TOKİ’ce yok sayılan kiracılar daha baştan derin bir yoksulluğa terk edilmişti. fiimdi, Ayazma – Tepeüstü mahallesinin tarihinde geri gidiyoruz ve devletin tüm kurumlarının el birliğiyle bir avuç kiracıya reva gördüğü şiddetin şeceresini döküyoruz. Mücadele berdevam…

Kentsel dönüşümün, beş yıldızlı prestij projelerinin lokomotif ilçesi, TOKİ’nin gözbebeği Küçükçekmece, bugünlerde Ayazma – Tepeüstü kentsel dönüşümü sonucunda açıkta kalan kiracı ailelerin protestolarına sahne oluyor. Bezirganbahçe TOKİ konutlarına yerleştirilen hak sahiplerinin artık iyice görünür olan ekonomik, sosyal ve kültürel mağduriyetleri bir yana, iki seneye yakın çadır ve barakalarda yaşadıktan sonra TOKİ tarafından hak sahiplikleri kabul edilen, ancak bu kez de ödeyemeyecekleri 10-15 bin TL’lik peşinatlar nedeniyle bu haklarının anlamı kalmayan kiracı ailelerin yaşadığı acılar vicdanları sarsacak nitelikte. Kuruluşu ‘70’lerin sonuna dayanan Ayazma’nın ancak 2008’de kamuoyunda tanınması da, Ayazma’yı terketmeyerek hak sahipliği için çadır ve barakalarda direnen bu 18 kadar kiracı aile sayesinde mümkün oldu.

Ayazma sakini kimdir?

‘70’lerin sonlarından itibaren göç almaya başlayan Ayazma’ya, iş umuduyla önce Tokat, Giresun, Ordu ve Erzurum’dan gelenlere ‘90’lardan itibaren Doğu ve Güneydoğu’dan zorunlu göçle gelenler katıldı. Ekonomik nedenlere bağlı önceki dalgalardan farklı olarak, bu ikinci dalga, devlet/korucu baskısı, köy yakma/boşaltma, PKK gibi güvenlik sebepleriyle tetiklenmiş, çok kısa bir süre içerisinde topluca ve hazırlıksız yaşanan bir göçtü. Ailelerin kent yaşamı için gerekli ilişkileri kurma fırsatları, yeterli birikimi elde etme şansları yoktu. Geride köyleri de kalmadığından, diğer grupların aksine, memleketten gelen mal/gıda desteğinden de yoksun yaşayacaklardı. ‘90’larda Ağrı, Mardin, Muş, Bingöl, Siirt ve Kars’tan gelerek Ayazma’yı memleket edinen nüfus, böyle bir “köysüz köylü” göçünün sonucuydu.

Ayazma’nın seçilmesindeki birincil neden, ucuz barınma ve iş ihtiyaçlarının aynı anda karşılanabilmesiydi. Bu yeni nüfusun büyük bir kısmı, Ayazma’da gecekondularını yapacakları araziyi ilk kuşak gelenlerden satın aldı, bir kısmı ise evlerini akraba-hemşeri bahçesine kurdu. İstanbul şartlarında çok ucuz kira olanakları bir başka tercih nedeniydi. Çevredeki hazır giyim ve trikotaj fabrikalarına, inşaat şantiyelerine yakın olması da Ayazma’yı cazip kılıyordu. Konut inşaatı ve hazır giyim-triko, etnik kökene dayalı yığılmaların en net ortaya çıktığı, eşitsiz güç ilişkilerinin hâkim  olduğu sektörler. Doğu ve Güneydoğu’dan gelenler bu sektörlerin en alt basamaklarını oluşturuyor. Sigortasız çalıştıkları bu işkollarında bile ekmek aslanın ağzında. Aldıkları düşük ücret karşılığı günde 8-10 saat mesai yapmak zorundalar; sözleşme yok, haftalık, bazen günlük çalışılıyor. Ortalama bir Ayazma hanesine ayda en fazla 600 TL girer. Mahallelinin sağlık güvencesi yok gibidir. Yeşil Kart, yüzde 10’unda bulunur. Yüzde 63’ünün sosyal güvencesi yoktur. Nüfusun yüzde 23’ü, hane reislerinin yüzde 28’i SSK’lıdır. Yüzde 7’sinin nüfus cüzdanı yoktur. Yüzde 79.4’ü ilkokul, 12.7’si ortaokul, 7.4’ü lise ve 0.5’i üniversite mezunudur.

Yeşil alanları,  tepeleri ve geniş düzlükleriyle Ayazma, yeni gelenlerin köydeki yaşantılarının bir benzerini burada kurmalarına olanak sağladı. Bahçelerine meyve ağaçları diktiler, sebze yetiştirdiler, mahallelerinin ortak noktalarına tandır ocakları yaparak sırayla haftalık ekmeklerini pişirdiler, memleketlerinde yaptıkları hayvancılığı burada da sürdürebildiler. Bakkalda veresiyenin işlediği, kesmeşekerin taneyle satın alınabildiği, gerektiğinde arkadaşlardan borç alınıp borcun ertelendiği, kiraların ricayla ertelenebildiği, piyasa kurallarından bir ölçüde azade sosyal dayanışma ağları, mahallelinin kentte tutunmasını kolaylaştırdı.

TOKİ ve belediyenin soktuğu nifak

Ayazma’daki mal sahipleri gibi, kiracıların yaşamları da zor, hatta kira giderleri nedeniyle daha da katmerliydi. Mahallelinin yüzde 25’i kiracıydı. Kiracıların yüzde 37’si, İstanbul için oldukça makûl sayılabilecek 100-150 TL arasında kira ödüyordu. 50 TL’den az kira ödeyenler de (yüzde 21) vardı. Kentsel dönüşüm sürecinde belediye, mahalleliye yolladığı ilk notta, amaçlarını, mal sahibi / kiracı ayırmaksızın “bölgede yaşayan vatandaşları mağdur etmeden sağlıklı yaşam koşullarına kavuşturmak’’ olarak açıkladı. Büyükşehir Belediyesi, TOKİ ve Küçükçekmece Belediyesi logolu ve Belediye Başkanı Aziz Yeniay imzalı kâğıtlarda “gecekondu sahibinden kiracısına kadar herkes için ayrı ayrı çözüm geliyor’’ sözü verildi. Daha sonra bu sözler tamamen unutuldu, kiracı aileler hak sahibi sayılmadı. 2005 yılında mahallelinin ilk ve son toplu protestosunda Yeniay, kiracılara, “önce gecekondu sahipleriyle anlaşacağız, sonra sıra sizlere gelecek” demişti. İlk başta inanamasalar da, kendilerinden evraklar istendikçe olumlu düşünen kiracı aileler, ev sahiplerine belediyeden gelen “evlerinizi boş teslim edin, yoksa gecikme cezası ödersiniz” tebligatlarıyla acı gerçeğin ayırdına vardılar. Senelerdir birlikte yaşamış, ev sahibi / kiracı ilişkilerinden öte dostluklar kurmuş aileler ile akrabalarına ev kiralayanlar böylece belediye eliyle karşı karşıya getirildi. Bir kiracı durumu şöyle özetliyordu: “Çok tartışmalar yaşandı. ‘Ben senin yüzünden 1 milyar ceza vermek istemiyorum, evi boşalt, eşyalarını çıkart, belediye yıkacak’ dedi öz amcam. Evini kendi yıkanlar bile oldu…”

Gecekondudan barakaya

Mahallenin kademe kademe yıkılarak fiubat 2007′de tamamen boşaltılmasından sonra, yakın çevrede Ayazma şartlarında kiralayacak konut bulamayan 24 kiracı aile, Bezirganbahçe’ye gidenlerin geride bıraktığı naylon, branda, muşamba ve tuğlaları kullanarak barınaklarını yaptılar. Mahalleden Barış, iftiharla  “mimar benim” diye anlatıyor: “Yukarıda yıkımlar başlayınca ilk Selim Abi’nin barakayı kurduk.” Dayanışma içinde 24 baraka bitirildi. Ailelerin Ayazma’da kalma nedenleri ne direniş ne de isyandı: “Ekonomik sıkıntıdan kaldık, mağduriyet nedeniyle gitmedik, çaresizdik.” Kendilerine hiçbir hakkın tanınmadığı bu düzende çaresizlik bir savrulma şeklinde de ortaya çıktı: “Okyanusta rotamız kayıptır, rota nereye giderse ben giderim, başka çaremiz yok…” Çevresinden geçen önemli otoyollar ve yanıbaşında inşa edilmiş Olimpiyat Stadı nedeniyle kentin artık merkezî önemde bir bölgesi olan –ve tam da bu sebepten kentsel dönüşüm alanı ilan edilen– Ayazma’nın kiracı aileleri, koca megapolün ortasında görülmez ve duyulmaz vaziyette…

30 Kasım 2007 sabahı, “ezan vakti”, 1500 kişilik bir çevik kuvvet ekibi “PKK gelmiş” dezenformasyonu sonucu barınaklara baskın yaptı; evlerini terketmek istemeyenler şiddet gördü, yaralananlar oldu. Tüm eşyalar, hatta çocukların okul kıyafetleri ve kitapları paramparça edildi. Mahalleyi terkedenler oldu. 18 aile ise barınaklarını yeniden inşa etti. Bu yeni dönemde de zor ve sağlıksız yaşam koşulları devam etti. Kapısı battaniyeden oluşan tuvalete kadınlar ancak el ayak çekildikten sonra gidebiliyordu, banyo iki-üç ayda mümkün olan bir lüks haline geliyor, yazın sıcakla, böcek ve kenelerle, kışın ayaz ve yağmurla mücadele sürüyordu. Belediyenin dolaylı baskıları (meskûn alan yakınlarına çöp ve inşaat molozlarını döktürme, haber yollayarak tehdit etme vb.) devam etti: “Bir lavabo ihtiyacı, banyo ihtiyacı, sosyal yaşam, aktivite kalmadı. Okula gidecek çocuklar, enkazın altından önlüğü çıkarıyoruz, önlük çıkıyor, defter yok, defter çıkıyor, kitap yok… Mutfak düzeni darmadağın.” Hırsız, uğursuz yüzünden rahatları da kaçtı. Süreçten en çok kadınlar ve çocuklar etkilendi. Kadınların çoğu sakinleştirici desteğiyle ayakta dururken, çocukların psikolojileri de, ders notları da altüst oldu: “Takdir alan öğrenciler teşekkür bile alamadılar. Benim kız ‘okula gitmeyeceğim’ diyor. Çocuklardan birinde süper kafa vardı, psikopat oldu.” Çocuklar da nedenini anlayamadıkları bu durum karşısında bazen isyanla seslenirken, bazen de dileklerini yazıya döktüler: “3. sınıf öğrencisiyim, yaklaşık iki yıldır çadırlarda yaşamaktayım. Tek isteğim barınacak bir yer ve okuma olanaklarımın olması…” Erkekler açısından bu yıkım, evleriyle birlikte, iş ve iş olanaklarını da yok etti. Güvenlik ve yıkım tehdidi yüzünden ailelerinin yanında bulunma zorunluluğu duyuyorlardı: “Cevizli’de tekstilde çalışıyordum. Olaylar, oğlumun doğduğu güne denk geldi. Çadırlar kurulunca patronla ters düştük, ‘her kepçe gittiğinde basıp gidiyorsun’  diyordu. O korkuyla, endişeyle işi bıraktım.”

Direniş genişliyor

Kasım 2008’deki ikinci yıkıma kadar devam eden bu sürecin yeni olan kısmı ise, STK’lar, mahalle dernekleri, siyasî parti ve meslek odaları temsilcileri, aktivistler, basın, fotoğraf sanatçıları ve belgeselcilerden oluşan çok çeşitli bir kitleden gelen dayanışma ziyaretleriydi: “Güç verdiler, birbirimize kenetlenmemizi sağladılar. Moralimiz bir ziyaretçimiz gelse iyi oluyordu.” Bilgiler ve deneyimler paylaşıldıkça, mücadelenin duruşu ve dili de değişti: “Geleceğimiz için, çocuklarımız için düşündük. İnsanca yaşam hakkı, barınma hakkı, bir erdeme erişmek için buradayız.” Bu süreçte aileler Başbakanlık İnsan Hakları Kurulu’na (İHK) başvurdu; çeşitli mercilere yazılar yazarak durumlarını anlatmaya çalıştılar: “Küçükçekmece Belediye Başkanlığı’ndan bizlere bir zarf verildi, kiralara ilişkin bütün evrakları teslim ettik. Belediye ‘sizi konut sahibi yapacağız, insan gibi yaşayacaksınız’ diye söz verdi, ama daha bir çözüm gelmedi. Siz bizim Adalet Bakanımızsınız, size sesleniyoruz, adalet bunun neresinde? Anayasamızdaki vatandaşlık hakkımızı, barınma hakkımızı gözetmenizi istiyoruz.” Ancak, çabalar nafileydi. Üstelik İHK’dan gelen cevabî yazıda TOKİ tarafından yapılan projede hak sahibi kabul edilmedikleri bildiriliyordu. TOKİ ve belediyeler alenen yalan söyledi, çünkü yukarıda atıf yapılan logolu çağrı metninin yazıldığı tarihte kiracıların hak sahibi olamayacakları belliydi, İHK’ndan gelen açıklama bunu gösteriyordu.

18 Kasım 2008’de ise ikinci yıkım geldi. Bu kez şiddet yoktu, ancak dozerler işlerini o kadar mükemmel yaptılar ki, barakaların yeniden inşası için en ufak bir tahta parçası bile bırakılmadı. Ne var ki, bu kez belediyenin işi kolay değildi, çünkü akabinde basının da, sivil toplumun da ailelere ilgi ve desteği geldi. Aziz Yeniay geri adım attı ve Kanal D‘den Esra Ceyhan’a, NTV’ye, Uğur Dündar’a, bu ailelere Bezirganbahçe’ye yerleştirilmiş olan nüfusla “aynı” (peşinatsız) koşullarda konut sözü verdi. Bu sözünü 2009 yerel seçim sürecinde, Kent Konseyi’ndeki çalışmalarda ve 10 Haziran 2009’da kendisini ziyaret eden BM-Habitat AGFE (zorla tahliyeler üzerine ülke raporları yazan bağımsız danışmanlar grubu) önünde tekrarladı. 22 fiubat 2010’da nihayet hak sahipliği kuralarını çeken 18 aile o an çelişik duygular içindeydi: “Bir yandan çok sevindim, ama bir yandan da inanamıyordum. Üç sene o mağduriyeti yaşatmış, emniyet ve zabıtayla her türlü tacizi yapmış bir insan. Madem biz hak sahibi idik, bu zulüm nedendi? Sonra sözleşme gecikince anladık, 15 bin TL intikam alacağını anladık.”

İntikam nisanda geldi. Belediye topu TOKİ’ye attı, TOKİ de peşinatlarda diretti. TOKİ başkanı, aracı olan bölge milletvekiline, peşinatları almaları gerektiğini, çünkü taksit ödemelerinde zaten zorluklar yaşanmakta olduğunu beyan etti. Gecekondu dönüşümlerindeki taksitlendirmeleri yeniden düzenleyerek adil ve ödenebilir bir sistem kurmak yerine, gecekondu nüfusunu ödeyemeyecekleri bir borç yükünün altına sokup icralık etmek TOKİ’nin alt gelir gruplarına yönelik anlayışını da açık ediyordu. İlgili yasaya göre, TOKİ başkanı Erdoğan Bayraktar, dönüşüm bölgeleri halkının ödemelerini tayin ederken maddî durumlarına uygun koşullar gözetmekle yükümlüyken, bu görevini yapmaktan sakınarak TOKİ’yi bir devlet kurumundan ziyade bir şirket gibi yönettiğini de ilan etti.

Ayazma ailelerinin hak mücadeleleri ise Küçükçekmece Belediyesi yanındaki parkta her cumartesi saat 17:00’den pazar 17:00’ye kadar imza toplama ve ailece oturma eylemi şeklinde beş haftadır devam ediyor. Kuralarını çektikleri konutlarına peşinatsız şartlarda ve uygun koşullarda geçmekten başka bir talepleri yok. 27 Mayıs’ta belediye önünde, ailelerin ve kalabalık bir topluluğun desteğiyle basına okunan ve 32 imzacıdan oluşan bir bildiri de bu mücadelenin sınırlarının genişleyeceğinin ipuçlarını veriyor: “Bizler her çeşit siyasî düşünce, ideoloji, inanç ve görüşten kurum, dernek,  meslek odaları ve siyasî parti örgütleri temsilcileri olarak, Ayazma – Tepeüstü kentsel dönüşüm projesinde mağdur olan kiracıların barınma hakkı mücadelelerine destek vermek amacıyla bugün buradayız.” Bildiriye göre, bu dayanışma, kent hakkı mücadelesi çatısı altında genişleyerek devam edecek.

Ayazma mücadelesinin ve bu mücadele üzerinden şekillenen birlikte duruşun nerelere evrileceğini zaman gösterecek. fiimdilik, Arundhati Roy’a kulak vermenin sakıncası yok: “Başka bir dünya sadece mümkün değil, o aynı zamanda gelmek üzere… Sessiz bir günde onun nefes aldığını duyabiliyorum.”

Cihan Uzunçarşılı Baysal

Yazının PDF halini indirmek için tıklayın

Ayazma Mağdurlarının

Gecenin yapılmasında katkısı olan tüm dostlarımıza ve katılımcılara teşekkür ederiz.

Şubat 2009’da 18 Ayazmalı aile “hak sahibi” olarak kabul edilmiş ve Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay tarafından peşinatsız ve uygun şartlarda konut sözü verilmişti.
Ancak bu söze rağmen ailelerden 10-15 bin lira tutarında peşinat istenmişti.
Konuyla ilgili görüşlerini aldığımız Şehir Plancıları Odası İstanbul Şubesi’nden Özgür Temiz,
Bezirganbahçe’deki toplu konutlara yerleştirilen ailelere hangi şartlarda ev verildiyse kalan 18 aileye de aynı şartlarda ev verilmesi gerektiğini söyledi. Temiz, “Kentin içindeki zenginlerin, rant gruplarının çıkarına yapılan uygulamalarla yoksullara yönelik uygulamalar arasında fark var. Ayazma’da yaşayan insanlar yok sayılıyorlar. İnsan yerine koymuyorlar. Zenginlerle kokteyl masalarında görüşmeler yapılırken bu insanlara ayda bir kere bir açıklama yapma ihtiyacı duymuyorlar. İnsanların talepleri, beklentileri, hayatları gözetilerek karşılanmalı” dedi.

SARIGÖL’DEN DAYANIŞMA
Ayazmalıların konut mücadelesine destek veren Gaziosmanpaşa Sarıgöl Romanlar Derneği Başkanı Şadi Çatı ise dayanışmaya önem verdiklerini söyledi. Gaziosmanpaşalı Romanlar olarak aynı sorunu yaşadıklarını belirten Çatı, “Sarıgöl mahallemize 27 senedir belediye girmedi. Ne çöpü alındı ne asfaltı yapıldı. Hiçbir konuda bir çalışma yapılmadı. Belediye bir çivi dahi çakmadı. Bu ayın 5’inde yollarımızı yapacaklarını, çöpleri kaldıracaklarını ve evlerimizi boyayacaklarını söylediler. 22 gün geçti, yapılan sadece 150 metrelik bir çöp yığınını biraz düzeltmek oldu” diye konuştu.
Yapılanların kentsel değil rantsal dönüşüm olduğuna değinen Çatı, “27 yıl sonra belediye söz veriyor. Bu insanların çoğu perişan, çok fakir insanlar. Gelip birebir bu insanlarla görüşmüyorlar. İnsanların sağlık sorunları var mı? İşi var mı? Bunları sormuyorlar. Hiçbir şekilde düşüncelerimizi ve sorunlarımızı sormadan gelip evimizi yıkacaklarını söylüyorlar” dedi.
Çatı, sözlerine şöyle devam etti: “Buna ırksal-parasal-rantsal dönüşüm denir ancak. Bizi çıkarları için kullanıyorlar. Devlet ne için var? Milletinin var olmasını sağlamak için değil mi? Biz bu devlette ırkçılığı görüyoruz. Biz tamire varız ama bizi evlerimizden çıkarmasınlar, gitmek istemiyoruz. Verdikleri daireleri tabut diye adlandırıyoruz. Bizim bir kültürümüz var. Yeşil alan, parklar, yollar, bu verdikleri vaatlerin bahane olduğuna inanıyoruz.”
Yıkım karşıtı mücadele ile gündeme gelen bir başka mahalle olan Başıbüyük Mahallesi’nden aynı zamanda Maltepe Belediye Meclis Üyesi olan Adem Kaya ise “Bu ülke dışarıdan gelen göçmenlere bedava konut tahsisi yapabiliyorsa bu 18 aileyi de koruyabilirdi. Bu durumun ayrıca etnik, kültürel, sosyal bir boyutu vardır. Bu bir zorla göç ettirmedir. Sosyal hukuk devletinde bu olmamalı. Dünyaya yardım ederken kendi vatandaşını sürgün etmek ne kadar doğru olabilir? Bunu yapan TOKİ Başkan Vekili Erdoğan Bayraktar. 500 bin konut yaptığını dile getirirken bu 18 aileye verecek yeri yok mudur, diye soruyorum” diye konuştu.

(İstanbul/EVRENSEL)

ŞAHİNTEPE’DE HİÇ BİR HİZMET YOK
Sağlık ocağı, çocuk parkı, eczane ve okulu bulunmayan Şahintepe Mahallesi sakinleri, belediyenin bilerek ve kasten kendilerini yıldırmak için hizmet vermediğini öne sürdü. Yaşadıkları duruma isyan eden aileler hastaneye, pazara ve okula gitmek için kilometrelerce yol yürümek zorunda kaldıklarını belirtti.
26 yıldır Şahintepe Mahallesi’nde ikamet ettiğini belirten Ekrem Kolcu, Başbakan’ın Toplu Konut İdaresiyle işbirliği yaptığını belirterek, “Elimizdeki evleri alıyorlar, aldıkları gibi kendi evlerimizi bize satıyorlar. Hiçbir hak alamıyoruz. Herkesi mağdur ediyorlar. Devletin vermiş olduğu bir tapu var, tapuyu kimse kaale almıyor. 200 metre tapusu olanlara, 106 metre tapu veriyorlar” dedi. Birçok defa belediyeye yetkilileri tarafından belediyeye çağrıldıklarını belirten Kolcu, “Bizi kandırıp buradan sürmek istiyorlar. Yıllar önce yıktıkları evlerin enkazlarını bile toplamıyorlar. Yıkıyor ve pisliğiyle birlikte bırakıyor. Aslında böyle yaparak psikolojik olarak bizi çökertmek istiyorlar. İnsan gibi hizmet görmedik. Asfaltımız yok, altyapı yok, kaldırım yok ama bizden bunların vergilerini alıyorlar. Yargı yolu açık diyorlar. Ben kimi kime şikayet edeceğim?”diye konuştu.

HAYVAN PİSLİĞİNDEN GEÇİLMİYOR
Mahalle sakinlerinden Cemal Altıntaş ise, 20 yıl önce ekonomik nedenlerden dolayı Erzurum’dan göç ettiğini ve bu mahalleye yerleştiğini kaydetti. Altıntaş, “Alt yapılarımız hep bozuk. Birkaç kez belediyeye gittik. Yetkililere yolumuz, suyumuz ve hizmet yok dedik. Belediye yetkililerinden ‘Nasıl olsa orası yıkılacak. Her hangi bir hizmet yapma mecburiyetinde değiliz’ cevabı aldık. Okulumuz bile yok. Mahalleden hayvan pisliğinden geçemiyoruz” dedi. İşin içinde rant olduğunu söyleyen Altıntaş, “TOKİ Türkiye devleti içerisinde ayrı bir devlet konumundadır. TOKİ ne derse o uygulanıyor. Sesimizi her tarafa duyurmak istiyoruz. Cumhurbaşkanı, Başbakan bir an önce bununla ilgilensin istiyoruz” şeklinde konuştu. Mahallede 16 yıldır ikamet ettiğini söyleyen Berrin Toprak ise, “Biz borç altına girmek istemiyoruz” diyerek, “Bir daireye karşılık daire vereceğiz ve 50-60 milyar borçlandıracağız diyorlar. Bu hangi akla mantığa sığar. Kendi dairesini bize satıyor, Arazimizi de bedava alıyor. TOKİ tarafından şu an da Belediye de sıkıştırılıyor. Kendilerine proje çıkartıp bu insanların yerlerini kaydırıyorlar. Bizi caydırmak için başka yerde gösteriyorlar” diye belirtti.
(İstanbul/DİHA)

ÇOCUKLAR KORKUYOR
Ayşe Güllü, Ayten Bayhan, Kadriye Şaş, Gönül Altıntaş, Nurdane Ceylan, Şirin Kırık ve Mercan Altıntaş, maruz kaldıkları durumun en ağır bedelini kendilerinin verdiğini, her sabah yıkım korkusuyla uyandıklarını belirtti. Ayşe Güllü, “Biz düzenli bir yaşam istiyoruz. Artık korku içinde uyanmak istemiyoruz. Çocuklarımız yıkımların içinde oynuyorlar. Başlarına bir şey gelecek diye dışarı bırakmak istemiyoruz. Çocuklarımızın psikolojisi bozuluyor. Pazara, hastaneye gitmek için saatlerce yol gitmek zorunda kalıyoruz” diye konuştu. Kadriye Şaş ise “Biz hakkımızı istiyoruz. Her evde 15 çocuk var. Nasıl TOKİ dairesine sığacağız. Önce hizmet versinler. Yollarımızı yapsınlar. Evlerimizi vermiyoruz. Ne marketimiz var, ne de eczanemiz. Biz burada 26 senedir yaşıyoruz, bu çileyi çekiyoruz. Tanker başlarında bu günler için mi bekledik? Oy zamanında gelip vaatlerde bulunmasını biliyorlar. Bir okul yapıyorlar. Onu bile bizim çocuklarımız için yapmadıklarını iyi biliyoruz. Bizi buradan sürdükten sonra gelecek zengin ailelerin çocuklarına yapıyorlar” diye konuştu.

İSTANBUL’da Ayazma/Tepeüstü’nde kentsel dönüşüm mağduru ailelerin, mücadelelerine destek vermek için bir araya gelen örgütler ve siyasi partiler, Küçükçekmece Belediyesi önünde eylem yaptı. Ayazmalı ailelere TOKİ, Küçükçekmece Belediyesi ve Büyükşehir Belediyesi tarafından verilen “çözüm” sözünün unutulduğuna dikkat çeken Ayazmalılar, kalıcı çözüm istediklerini söylediler.
Konuyla ilgili açıklama yapan Birleşmiş Milletler Habitat AGFE Türkiye Temsilcisi Cihan Uzunçarşılı Baysal, barınma ve konut hakkının Anayasa ile güvence altına alınan bir temel hak olduğuna dikkat çekti. “2 seneye yakın çadırlarda zor ve sağlıksız koşullarda yaşamaya terk edilen aileler 2009 Şubat’ta hak sahibi sayılmışlar ve Belediye Başkanı Aziz Yeniay hem basın önünde, hem de kendisini ziyaret eden BM-Habitat AGFE Heyeti önünde ailelere peşinatsız ve uygun şartlarda konut sözü vermiştir. Ancak 22 Şubat’da gerçekleştirilen konut kuralarının ardından TOKİ tarafından 10.000/15.000 TL. peşinatlar istenmiştir. Ayazma’da 80-100 TL. arası kira ile kente tutunan ailelerden istenen bu meblağlar karşısında konut verme sözünün hiçbir anlamı ve hükmü yoktur” diyen Baysal, Anayasa ve bağlı olduğumuz uluslararası sözleşmeler ışığında Ayazmalı ailelere maddi koşullarına uygun şartlarda konutlar verilmesini istedi.

TOKİ ve Küçükçekmece Belediyesi’ni sözlerinin ardında durmaya, İBB’yi ise inisiyatif almaya davet eden Baysal, 30’a yakın kurumun bir araya gelerek bu gidişata karşı aralarındaki farklılıkları aşarak birlikte duracaklarını söyledi. Yapılan açıklamanın ardından söz alan 6 yaşındaki Meltem Yanar sadece sıcak bir yuva istediklerini dile getirdi. Yetkililere seslenerek “kendinizi bizim yerimize koyun” diyen Yanar, konut sorunu yüzünden çocukluklarını yaşayamadıklarını ifade etti.
(İstanbul/EVRENSEL)

basın açıklamasını bilgisayarınıza indirmek için tıklayın

Kentsel dönüşüm projesi mağduru Ayazma halkı Küçükçekmece Belediyesi önünde yaptıkları oturma eyleminin 2. haftasını geride bıraktı.

Küçükçekmece Belediye Başkanı Aziz Yeniay’ın kendilerine söz vererek konut sahibi yapacağını söylediği daha sonra ise hak sahibi olmadıkları iddiası ile mağdur ettiği Ayazma halkı Küçükçemece Belediyesi önündeki oturma eylemlerine devam ediyor.

İstanbul İkitelli Ayazma mahallesinde yaşayan ‘kentsel dönüşüm’ mağduru aileler Küçükçekmece Belediyesi’nin önünde eylemdeydi. Kendilerine verilen sözlerin takipçisi olduklarını belirten 18 aile her hafta cumartesi ve pazar günü gerçekleştirdikleri oturma eylemin 2. haftasını geride bıraktı.

Ayazma Tepeüstü ‘Kentsel Dönüşüm Projesi ‘ adı altında gerçekleştirilen yıkımlardan sonra 2004 yılında imzalanan protokolle Ayazma’da yaşayanlara davet mektupları gönderilerek herkese “durumuna uygun çözüm getirileceği” söylenmişti. Ancak verilen sözler yerine getirilmeyerek çoğu dar gelirli olan Ayazma halkı mağdur edildi.

Mağdur edilen aileler Belediye önüne kurdukları çadırlarda, kendilerine verilen sözler yerine getirilene kadar her türlü hukuki yola başvurarak haklarını arayacaklarını söylüyorlar.

Kaynak : sol.org.tr

10 Subat 2009 tarihinde, Istanbul’da ,aralarinda meslek odalari, mahalle örgüt ve dernekleri ile cesitli STK’lar ve platformlarin da yer aldigi 20 imzacidan olusan bir grup, Birlesmis Milletler Habitat’a cagri yaparak kentsel donusum projeleri nedeniyle kenti tehdit edici boyutlara varan olan ev bosaltma ve tahliyelere karsi BM Habitat Danisma Grubu AGFE’yi Istanbul’a davet etmistir.

8-11 Haziran tarihlerinde, sahsimin da yerel temsilci sifati ile katildigi ve Karaci Universitesi’nden Prof Arif Hasan ile Habitat AGFE Baskani University College London’dan Prof Yves Cabannes’in ayni zamanda Misyon Baskani olarak yer aldigi Istanbul Heyeti, 4 gun boyunca kentsel donusum mahallelerini ve yerel yonetimleri ziyaret ederek raporlamasini yapmis ve Eylul 2009′da Habitat’a teslim etmistir.

Kucukcekmece Belediye Baskani ile de bu kapsamda gorusme yapilmis ve gerek Bezirganbahce’ye yeniden yerlestirilen Tepeustu/Ayazmalilarin zor kosullari gerek Ayazmali 18 kiraci ailenin ozel durumlari gundeme getirilerek Baskandan adil cozumler hususunda soz alinmistir.

Belediye Baskani Sayin Aziz Yeniay’in Misyon uyeleri onunde verdigi sozleri yerine getirecegine inanmaktayiz. Adil bir cozum yolunun TOKI ile ilgili yasalarda da acik oldugundan hareketle,Sayin Baskan’in gerekeni yapacagindan kuskumuz yoktur.

Konu ile ilgili olarak Misyon Baskani Prof Yves Cabannes ile Misyon uyesi Prof. Arif Hasan’in mektuplari ektedir.

Saygilarimizla,
Cihan Uzuncarsili Baysal
AGFE Istanbul Misyonu yerel temsilcisi

Prof. Arif Hasan BM Habitat AGFE

Prof. Yves Cabannes BM Habitat AGFE